تو گفتی و گفتی
از سانفرانسیسکو تا نیویورک
آدمای خوب، کشور خوب
با چشات که منو نگاه نمی کرد.

من زدم بیرون تو شهر خودم با غمباد
تو پیادروها، خیابونا همه آدما غم داشتن، اخم داشتن
فقط تو فرق نکردی
این شهرم دیگه غریبه است.

لاغر شدم
ریشا رو نمی زنم
صبحا با اخم پا می شم
با غم می خوابم
مسعود اینا فمیدن علف می زنم حتما زناشون کلی صحبت دارن
کسی این ورا نمی یاد
اینقدر قیافه ات محوِ که اصن نمی خوام بش فکر کنم

من آرایش کردن دخترا رو خیلی دوس دارم
حالا یا فتیش متیش یا نه طییعیه همه اینجوری می شن
نمی دونم چجوری یاد همچین چیزی افتادم
لبا ماتیکی
یا چشمهای رو به پایینت که علاقه من بود و با آرایش رو به بالا می شد و همچنان علاقه ام بود
آره هی یادت هست این روزا

دارم
دارم تو این لیوان یخ دار
تو این کارتای تیکه تیکه
هرکی یه جا
هر کی یه غم
دارم خودمو به گا می دم

من خرابتم هنوز

همه تو تاکسی می خندیدن
مغازه دارا دست تکون می دادن
درخت ها قر می دادن
جوب ها بو خوب می دادن
ماشین ها قهقهه می زدن
خیابونا تاب می خوردن
بچه ها سرود می خوندن

تو بودی با خنده هات

من بودم با خنده هات

دستت چرا سرده؟
چون خون توش جریان نداره
چون پمپاژ کننده، قلب واساده
چون مغز بش گفت وایسا، شایدم خودش به خودش گفت
چون گوش هرچی گرفته بود داد به مغز
چون امواج اون توی گوشُ لرزوندن
چون لبات تکون خوردن گفتن: من که دارم می رم، تا یه ماه دیگه حداکثر